Niet compleet: als iemand zich geroepen voelt het verhaaltje af te maken:
gaarne !


                                  Grauwkapje


				[ loonatic mode aan ]

Er was eens een lief klein meisje genaamd grauwkapje. Haar kapje was ooit
eens mooi rood en fleurig. Vanwege de milieuvervuilding is haar kapje
echter danig verkleurd. Dat is echter maar goed ook, want anders was
heur haar of heur hoofdhuid danig aangetast geweest door de zure regen.
Zo zie je maar weer dat in moderne fabels ook kapjes, jurken en andere
ouderwetse en door sommige fanatiekelingen sexistische, rol
bevooroordeelde dingen nut hebben. Daarnaast is het kapje ook danig
aangetast door de verkeerde wasmiddelen. Haar moeder viel ten prooi aan de
heftige propaganda op de kijkbuis en ontwikkelde een slaafs gedrag ten
opzichte van dit massahypnose apparaat wat zoveel van de moderne
wereldburgers karakteriseert.
Tot zover het kapje...

-------

Vorige keer lieve kijkbuiskindertjes hebben we het over het kapje van
grauwkapje gehad. We gaan nu verder....

Grauwkapje heeft een hele lieve oma die ergens in de kale rotsen in de
woestijn leeft (voor de traditioneel ingestelde mensen: het was eens een
mooi bos, maar zure regen...... ehr).

Die lieve oma is in de realiteit van grauwkapje (dat wel zeggen haar
waarheids- en tijdsbesef, niet het onze van dit moment) heel erg ziek. De
moeder van grauwkapje, die ook wel eens wat rust wilde, stuurde grauwkapje
het huis uit en er op uit om haar lieve (wordt het al irritant ?) oma een
nieuw setje patronen en wat smeersel voor haar riot gun te brengen.
Wederom dient hier opgemerkt te worden dat dit sprookje weliswaar enige
'look and feel' heeft met een ouderwets sprookje wat vaak verteld,
voorgelezen, verfilmd, etc is, maar dat dit in een andere tijd speelt. Oma
woont in een vervelende buurt waar ze nogal eens aangevallen wordt door
mutanten en ander gespuis omdat ze wel genoeg wijn, brood en ander eten
heeft, om maar te zwijgen van haar lucratieve handel in verdovende
middelen. De voorraadkamer hiervan lokt nogal ongure individuen aan. Had
ik al gezegd dat ondanks deze bezigheden het toch wel een heel erg lieve
oma is ?

Grauwkapje trekt dus haar beschermende kleding (sinds het zeer dun worden
van de ozon laag is het rondwaren buitensbunkers zonder deze kleding een
zeker middel om kanker op te lopen) aan en gaat op pad. Haar moeder roept
haar nog waarschuwend na dat grauwkapje vooral niet van de weg af moet
wijken. Enig gas terugnemend op haar junior trike ('My First Trike') wuift
grauwkapje terug naar mams om aan te geven dat ze dit echt wel snapt.

De zon schijnt verblindend en bombardeert het al reeds eindeloos
geteisterde aardse landschap. Struikjes en polletjes gras proberen nog
met veel moeite stand te houden in deze barbaarse omstandigheden. Het is
half een 's middags en op dit uur krijgt zelfs het industrieel
aangesterkte asfalt het moeilijk. 

Grauwkapje trekt zich hier niets van aan een knort met een gemoedelijk
gangetje richting de verlaten rotsen in de lege woestijn.....


-------


......
de horizon trilt van de hitte en langzaam vervormde beelden door de hete
lucht boven het asfalt spelen een spelletje met de ogen. Ergens in die
vormen wordt iets vaster en herkenbaarder...

Op haar trike komt grauwkapje aangereden, vastberaden met een doel voor
ogen. Plotseling ontwaart zij langs de weg een vage gestalte die, het is
wat moeilijk te zien door de beschermende kleding, blijkbaar fanatieke
armbewegingen maakt. Aangezien het in deze omstandigheden niet slim is om
aan enige vorm van recreatieve lichaamsbeweging te doen denkt grauwkapje
dat het wel moet gaan om een ongeval of een ander hulpbehoevend individu.
Zij mindert snelheid en koerst op de gestalte af. De gestalte blijkt een
van de minder goed bekend staande mutanten te zijn die een kort en
ellendig leven leiden in de woestenij. Ietwat op haar hoede bekijkt ze het
wezen en vraagt wat er aan de hand is. De mutant reageert hierop met een
verhaal, gelardeert met arm en handbewegingen, waaruit grauwkapje afleidt
dat hij probeert duidelijk te maken graag verdovende middelen van haar af
te willen nemen. Na een kleine schermutseling weet grauwkapje zich los te
maken van haar belager.
Wat zij echter niet weet is dat de slinkse nietsnut tijdens het
lichamelijk contact een zendertje aan haar heet gekleefd. De bandieten
zijn reeds op de hoogte van de bezoekjes van grauwkapje aan haar oma en
willen dolgraag achter omas verblijfplaats komen om zo haar te overvallen
en/of te beroven van geestverruimende stoffen.


-------

We vinden onze heldin terug , nu vrij snel rijdend (scheurend is niet het
geval, maar het ligt er dicht tegenaan).
Zij is reeds een half uurtje met een flinke gang onderweg en heeft het
voorval met de mutant ook reeds geestelijk ver achter zich gelaten. De
schurken echter volgen haar nauwgezet met een kastje wat bliep en blehr
geluidjes voortbrengt. Hiermee kunnen ze zien hoe grauwkapje zich
voortbeweegt in het dorre, troosteloze landschap.

Op zich is het huis van oma niet zo verborgen, maar in de ruime
verlatenheid van dit zanderige, van hitte vergane landschap is het van
nature weggestopt tussen twee puntige rotsen alwaar grauwkapje zich
inmiddels heeft begeven richting de woonstede en het laboratorium van haar
lieve (had ik dit al eens gezegd ?) oma.

Haar oma verwachtte grauwkapje al en had alle beveiligingen, boobie traps, 
explosieven, valluiken en hekken ontmanteld. Zich niet bewust van haar
'volgelingen', die hierdoor geheel ongemerkt het domein binnendringen,
rijdt grauwkapje naar omas voorportaal alwaar ze haar trike stalt en
aanbelt. Oma doet open en begroet grauwkapje op uiterst hartelijke en
correcte wijze. Dit laatste omdat er in het nieuws al veel verhaald is
over mogelijke onjuiste handelingen van familie bij de (klein)kinderen. Om
te voorkomen dat grauwkapje in haar onschuld iets verteld wat geheel
onschuldig bedoeld is, echter verkeerd uitgelegd kan worden, toont oma
sinds een tijdje niet al te veel affectie en liefde meer (en TOCH is het
een lieve oma).

(Lieve) Oma wordt echter gewaar dat er achter grauwkapje enige kwijlende
en behoeftige individuen staan. Hierop snelt zij naar binnen, grauwkapje
achter zich aan trekkend, en schakelt alle beveiligingen weer in. Hierop
nemen de mutanten stelling in en beginnen het huis te beschieten. Kogels
en projectielen gieren door de lucht en slaan in. Oma en grauwkapje
beginnen toch een beetje benauwd te worden.


				[ Rianne mode aan ]



Zoals we begrepen hadden in de laatste aflevering van Grauwkapje, kindertjes, 
zitten de lieve oma van grauwkapje en zijzelf gevangen in het huis van oma,
waar zich tevens een grote opslagruimte in verdovende middelen bevindt....

.......
Terwijl oma en grauwkapje de deur barricaderen met stoelen, zakken speed, en
ander zwaar materiaal, ondertussen de kogels en bommetjes (nog gespaard van
de laatste kermis) ontwijkend, komen de mutanten steeds dichterbij. Een zeer
brutale vlegel probeert door het raam te gluren om op die manier de blik van
de lieve oma te vangen en haar te intimideren met zijn ogen. Wat hij echter
niet merkt in zijn pogingen van lokkende blikken, is dat grauwkapje, een
opengemaakt zakje met pillen in de tuinslang propt. 
Nadat de lieve oma de tuinslang heeft aangesloten op de kraan en het raam
met een afstandsbediening is geopend (het was een modern sprookje), staat de
mutant met open mond te staren, omdat hij zo naar binnen kan, maar dat was
het moment waarop de oma heeft gewacht en ze draait met al haar kracht het
kraantje open!
De mutant begint onmiddelijk zo te trippen, dat hij wegfladdert om aan zijn
soortgenoten mee te delen, dat hij de verdovende middelen gevonden heeft.

De andere mutanten zijn onmiddelijk zo in de ban van hun trippende maat, dat
ze hem volgen... Echter, aangezien oma daarvoor alle boobytraps weer
aangezet had en Bart de Graaf onmiddelijk uit zijn schuilplaats te
voorschijn springt, het publiek instrueert tot het aanranden van de mutanten
en zij dus geheel onder de voet worden gelopen, zijn de lieve oma en
grauwkapje bevrijd.

De lieve oma van grauwkapje hobbeld zo snel als ze kan naar haar
ondergrondse garage en laadt met de hulp van grauwkapje alle verdovende
middelen in haar antieke auto, die van de lieve oma van de lieve oma, van de
lieve oma van grauwkapje was geweest..
Samen rijden ze erg hard, dit maal zou je het scheuren kunnen noemen, weg.
Een zandwolk achtervolgt ze tot ze bij het bos komen.

Daar staat de aardige meneer Sul op ze te wachten, hij is het hoofd van de
antimutanten-vereniging en bij hem voelen oma en grauwkapje zich veilig.
Meneer Sul brengt lieve oma, die inmiddels erg moe is geworden naar een
veilige bergplaats. In zijn huisje in een hoge boom zijn grauwkapje en oma
veilig. 
de lieve oma van grauwkapje valt al snel in slaap in het warme, knusse en
zachte eenpersoonsbed van meneer Sul. Grauwkapje en meneer Sul roken samen
nog even een blowtje en kruipen daarna bij oma in het warme, knusse bed.
Wanneer oma wakker wordt en de blote meneer Sul en grauwkapje naast zich
voelt, beginnen haar lusten op te bloeien. Wat er dan allemaal gebeurt in
het warme, smalle en knusse bed van meneer Sul is CENSUUR, niet geschikt
voor de lezertjes van dit verhaal.
Uitgeput vallen oma, grauwkapje en meneer Sul tegen het ochtendgloren in
slaap en na een klein aantal uurtjes slapen wordt grauwkapje wakker van een
grommend geluid naast zich, ze doet voorzichtig een oogje open en weet niet
wat ze ziet!

De nog altijd trippende vlegel staat temidden van zijn vrienden in de
huiskamer van meneer Sul. Grauwkapje schrikt en begint zo hard te gillen als
ze kan. Meneer Sul valt daardoor uit bed en de mutanten schrikken daar zo
van dat ze ook gillend, achteruit dijnzen en de achterste twee maten uit de
boomhut laten storten... Verschrikt kijken ze allemaal om en zo snel als ze
kunnen duwen grauwkapje en meneer Sul die weer opgekrabbeld is de anderen
ook uit de boomhut.
De trippende mutant sprijdt onmiddelijk zijn klauwen en roept: "ik vlieggggg!"
BOEM! midden tussen de andere mutanten ligt ie enkele secondes later op de
harde bosgrond. Boos en hun wonden likkend druipen de mutanten af, nu zeker
wetend dat ze En grauwkapje En meneer Sul nog wel zullen krijgen.

Ondertussen wordt oma langzaam een beetje wakker in het knusse, warme bed.
Ze fluistert kooswoordjes tegen het lege plaatsje naast haar.
"Nee, lieve oma! We gaan niet weer tekeer!, open uw ogen we moeten een
verdedigingsplan bedenken tegen de mutanten!" Nu wel echt wakker wordend,
opent oma haar ogen om ze na een blik op de nog steeds blote meneer Sul te
hebben geworpen onmiddelijk weer te sluiten en in een oorverdovend gehuil
uit te barsten. Meneer Sul kleed zich snel aan en grauwkapje volgt zijn
voorbeeld, voordat lieve oma haar ogen weer opent. Nadat grauwkapje haar
lieve oma ervan heeft weten te overtuigen dat meneer Sul aangekleed is,
staat oma eindelijk op.
Met de hulp van grauwkapje krijgt ze haar rubbersuit weer aan en kan het
verdedigingsplan worden opgesteld.

Terwijl grauwkapje en lieve oma de mitrailleurs van oma laden en smeren met
de olie die grauwkapje meegebracht had, is meneer Sul de antieke auto die
nog van de lieve oma van de lieve oma van de lieve oma van grauwkapje
geweest was aan het verstoppen, zodat alle verdovende middelen veilig blijven.
Wat grauwkapje en lieve oma echter niet weten is dat meneer Sul allang een
oogje had op het geld dat er te verdienen viel met de verdovende middelen
van de lieve oma van grauwkapje. Als hoofd van het antimutanten-front valt
niet veel te verdienen, dat weet meneer Sul als geen ander......

--------------------------------------------------------------------------------

Ok, lieve kindertjes wat er verder allemaal gaat gebeuren met de lieve oma,
haar verdovende middelen en grauwkapje in de boomhut van meneer Sul, zullen
jullie lezen in de volgende aflevering van grauwkapje.


				[ heideroos mode uit ]

				[ loonatic mode aan ]


..... De groene zon zendt zijn violette stralen uit over de wuivende
kniehoge roze grasweiden en raakt liefdevol de bomen aan die lui met hun 
geel paars gestipte loof de warme lucht strelen.
Fel gestreepte vlinders circelen rond en de blauw rood gevlekte koeien grazen
vredig een pad door het hoge gras.
De rust wordt verstoord door een suizend langzaam harder wordend geluid.
Omhoog kijkend realiseert meneer Sul zich dat er met grote snelheid een sofa
op hem afkomt. Niet in staat zich te bewegen groeit langzaam het besef in
hem dat dit het einde gaat worden van zijn toch al niet te enerverende
bestaan. Een stille kreet ontsnapt aan zijn keel en....

... badend in het zweet schrikt meneel Sul wakker terwijl de oude auto
een stofwolk achter zich laat al knorrend door een droge avondwarmte. Zich
losrukkend van een plasje speeksel op een van de zakken pilletjes beseft
meneer Sul dat hij wat van de chemicalieen binnen moet hebben gekregen
hetgeen de rare droomwereld en de huidige dansende kleurige ballen voor zijn
ogen zou kunnen verklaren.
Lieve oma heeft er de flink de sokken in om zo veel mogelijk kilometers
weg te komen van de bij dageraad ontwaarde stofwolkjes achter hen die wel
eens zouden kunnen wijzen op een achtervolging. Een verontruste blik van
haar lieve oma naar het dashboard doet Grauwkapjes vermoeide ogen afdwalen
naar een wel erg laag staande brandstofmeter. Gelukkig hebben ze bij het
vertrek een paar jerrycans brandstof meegenomen. Enkele cactusbomen later
verminderd lieve oma snelheid om tot stilstand te komen onder een zielig
uitziend excuus van wat ooit een boom moet zijn geweest. Grauwkapje stapt
uit en pakt een van de jerrycans en draait de dop er af. Tot haar schrik
komt er een boergeluidje uit het ding. Kijkend in de jerrycan ontwaard ze
een belachelijk opgeblazen shelloliet.

[ begin educatief intermezzo ]
In de jaren van vooruitgang en milieuvervuiling heeft de natuur
teruggeslagen met de mutatie en evolutie van een aantal merkwaardige
levensvormen. De shelloliet is een klein wezentje ter grote van de hand van
een volwassen man (die niet al te veel land- of ander zwaar werk heeft
verricht, maar ook weer niet die van een jaren lang in een bureau wegterend
zielig pennenlikkertje die zijn hand alleen gebruikt voor het schudden van
een beschuldigend vingertje).
De shelloliet voedt zich op fossiele brandstoffen en heeft de vervelende
neiging om zich voort te planten door eitjes te leggen in b.v. jerrycans
waardoor helden van verhalen op oneigenlijke tijdstippen stranden in
desolate omgevingen achtervolgt door mutanten.
De shelloliet is niet te consumeren al was het alleen al vanwege zijn
explosieve karakter bij een poging tot het prepareren boven een vuurtje.
Vreemd genoeg zijn de uitwerpselen en de urine van een shelloliet giftig
voor het wezen zelf en absoluut onbruikbaar als brandstof. Wanneer een
shelloliet dus niet tijdig zich een weg naar buiten eet uit bijvoorbeeld een
jerrycan komt het jammerlijk om in de eigen urine.
[ einde educatief intermezzo ]

Met onschuldige oogjes kijkt de shelloliet Grauwkapje aan die op haar beurt
een wanhopige grom laat horen en voorzichtig de jerrycan neerzet (we weten
allemaal wat er gebeurd als je een volgegeten of gedronken shelloliet met
een te grote schok beweegt). Ook de andere jerrycans blijken jonge
volgedronken wezentjes te bevatten.

Met gebogen hoofd verteld Grauwkapje het slechte nieuws aan haar lieve oma
en meneer Sul. Hun aller blikken kijken met zorg naar de verontrustend
naderende stofwolkjes inmiddels als al stofwolken. Ze kunnen al reeds de
verwrongen vormen van de mutanten herkennen. Meneer Sul kijkt met een scheef
oog naar de zakken verdovende middelen.

Opeens krijgt Grauwkapje een helder idee. Ze rent naar de auto en haalt een
groot mes uit het dashboardkastje wat oma altijd gebruikt om tenenkaas te
verwijderen tussen haar altijd opgezwollen linker grote teen. Hiermee snijdt
ze in een paar snelle bewegingen die enig geoefend gebruik van een dergelijk
wapen indiceren wat een beetje vreemd is voor een lief en onschuldig ogend
meisje als zei is. Schrijver dezes gaat echter wegens politiek correcte
overwegingen niet over kwesties aangaande kleine meisjes beginnen.

De shellolieten komen versuft uit hun plastic gevangenissen gerolt.
Grauwkapje geeft ze elk nog een kort maar krachtig tikje met het lemmet van
het mes waardoor ze bewusteloos in het zand liggen. Met vragende blikken
kijken lieve oma en meneer Sul toe. Grauwkapje geeft met handgebaren aan dat
ze elk een shelloliet moeten oppakken en loopt naar de weg toe. Lieve oma en
meneer Sul volgen haar enigzins onzeker een slap shellolietje vasthoudend.
Met luid gebrul komen de mutanten over de laatste helling aangereden.
Grauwkapje haalt uit en gooit met grote zekerheid een shelloliet naar een
van de mutanten. Volledig verrast wordt deze vol geraakt door het beestje
wat polsklaps onploft en de mutant verrijkt met een aanzienlijk gat ter
hoogte van waar waarschijnlijk bij een mutant een maagstreek hoort te
zitten. Rochelend valt de mutant met zijn motor om en laat een vies spoortje
op het wegdek na om vervolgens levensloos tot stilstand te komen.
Al halverwege deze gebeurtenis beseffen lieve oma en meneer Sul Grauwkapjes
bedoeling en gooien doeltreffend hun projectielen richting twee andere 
mutanten met hetzelfde dodelijke effect.
De laatste mutant komt echter aanrijden en richt met woedende blik een
vuurwapen op onze heldin en haar lieve oma. Vreemd genoeg taalt hij niet om
meneer Sul. Tot stilstand komend gebaart hij Grauwkapje en lieve oma om
opzij te stappen en gromt iets onverstaanbaars naar meneer Sul. Deze kijkt
met een verontschuldigende blik richting Grauwkapje en lieve oma die met
groeiende verontrusting beginnen te beseffen dat er iets vreemds aan de hand
is.
"Tja... als anti mutanten front leider verdien je niet veel dus ik deed af
en toe wat onschuldige handel om mijn prijzige oorvet collectie van over de
hele wereld te kunnen onderhouden" stamelt hij.


Wel lieve kijkbuiskindertjes. Tot zover deze aflevering. Hoe redden lieve
oma en Grauwkapje zich hier nu weer uit en gaan ze nog proberen meneer Sul
op het rechte pad te brengen of nemen ze bloedig wraak. Dit en meer later...

				[ loonatic mode uit ]