(31 jan 1999) Day 23: Te Anau -> Dunedin

Ik (Albert hier) word weer een morgen wakker op een uitermate irritante
slaapbank. Het ding heeft de stabiliteit van een dekstoel, m.a.w. als je
ook maar denkt aan verplaatsen dreigt het ding op enkele plaatsen in en
op te klappen in voor een mensenlichaam onmogelijke vormen. Daarnaast
hoef ik mijn oorlel maar te bewegen of het geval maakt erbarmelijk krakende
geluiden.

Vanwege de afstand en bewolking en een zeer realistische kans op regen
kiezen we vandaag niet voor de scenic route naar Dunedin. Deze scenic route
had ons langs de zuidkust van het zuid-eiland gevoerd. We hebben echter reeds
meer dan 440km af te leggen en zoals gezegd ook vanwege het weer kiezen we
maar voor de normale route.

Tot onze verbijstering komen we er achter dat Nieuw Zeeland wel degelijk
lange rechte wegen kent. Sterker nog: de komende dagen zullen we over bijna
niets anders reizen. Arme Ronald die zo gek is op bochtjes (ergens in Ronald
schuilen Franse rij-genen).

We rijden onder een zwaar bewolkte hemel en zo nu en dan regen door verlaten
dorpjes en stadjes. Het is ook nog eens zondag namelijk.

Onze bestemming vandaag, de stad Dunedin met zo'n 120.000 inwoners,
is bijvoorbeeld bekend om zijn muziek. Uit Dunedin komen veel nationaal en
internationaal bekende bands. Daarnaast zijn er nog volop victoriaanse
huizen te vinden in de woonwijken.

We treffen het helaas niet. Het is zondag, het is koud (12 graden), bijzonder
winderig en het regent af en toe. Om nog iets van de stad te zien lopen we
er wel door heen, maar de winkels die nog open waren toen we door de stad
heen reden zijn nu rond 4 uur 's middags wel dicht. Even 's avonds toch nog
wandelen naar de stad zit er ook niet in, want we zitten 7km langs
oninspirerende wegen uit de binnenstad.

Dan trekken we ons maar terug in het motel om de avond door te brengen met
het kijken naar een drietal films op TV.
I (Albert here) awake on the @#$&^ sleeping couch. This most annoying 'bed'
makes one think of a deckchair. It has the same stability it seems and I
can't help but think that a subtle move of my toes gets me into a very
uncomfy collapsed position in which a human body should not be able to
twist. Furthermore even twiddling my earlobe produces the most aweful
screeching noises.

Anyway... we decide that because of the distance we have to travel today
and the threatening clouds in the sky that we won't take the scenic route
along the South Islands south coast. There's a very realistic chance that
tons of rain will greet us on our journey to join the already stunning
amount of rain that has fallen tonight.

This decision finds us on an already more then 440km journey along,
wonders never cease to exist, long stretches of open and straight roads.
To Ronalds disappointment of course because he's the curve loving devil.
(i suspect he has some French genes in his system somewhere)

Under a heavy clouded sky we drive through deserted and rainy towns. On top
of the weather it's sunday as well.

Our destination for today is Dunedin, pop. 120,000. Dunedin is among the
victiorian houses, known for it's musicians. A lot of well-known national
and international artists come from Dunedin.

But for us the city doesn't quite lure. It's sunday, it's cold (12 degrees
celcius), very windy and it rains every now and then. To at least have seen
a little of the city we venture on a walk through the centre. Which doesn't
really show us anything except closed shops. When we road into town on
our way to the motel a lot of shops where still open but now at 4PM the city
is dying out. Walking to the city at night isn't very attractive either
because our motel is situated at least 7km from the town centre.

Which finds us in front of the telly in the evening to watch 3 movies.