Opportunistisch Verdraaid Realiteitsbesef

Over dit onderwerp kan ik, wederom, nog een behoorlijke lading verbaal vurige onthutsheid tentoonspreiden met daarbij geen gebrek aan keuze uit het spectrum van vieze kleurtjes waarin dit fenomeen zich openbaart aan onze onschuldige manipuleerbare consumeergeestjes (of kleingeestigheid).

Ik zal me vandaag echter beperken tot een enkele tredmolen waarin wij ons allen als makke schapen en trouwe penguins (of zou ik moeten zeggen lemmings) laten duwen. Waarbij ik het heb over, jawel reclame.

Voordat allerlei ruimdenkende geesten me denken te kunnen betrappen op een zekere arrogantie en gaan beschuldigen van het innemen van het innemen van een superieure positie zal ik gelijk bekennen dat ik ook 'vrolijk' mee doe met onwillig slachtoffer zijn van dit Symptoom Van De Tijd.
Observatie, Kritiek en Protest kunnen dienen als oogopener. Realisatie daagt vaak pas als het licht al onder gegaan is en het einde van de tunnel slechts weer het begin is dan wel een andere draai in een vicieuze afdaling waar we met enige moeite en genoeg gelijk gestemde individuen uit kunnen komen of in elk geval op dezelfde diepte kunnen blijven.
Maar goed, tot zover de defensieve houding.

Om even op snobistische wijze mijn introductie te doen van het onderwerp hier uit eigen ervaring een anecdote opgewerkt als een bijzonder slecht gevallen maaltijd. De locatie is, hoe kan het ook anders met dit onderwerp, De States, zoals dat zo populair heet. Ik zou natuurlijk moeten beginnen met 'Toen ik in *met lichtelijk Amerikaans-Engelse intonatie* The States was, ' (Als ik...was)
Het Land der Ongekende Mogelijkheden.
het land waar, in ieder geval een klein gedeelte van, de populatie heeft ontdekt dat Royale Keuze = Inperking, Binding & Manipulatie.
Ik denk dat iedereen wel bekend is met het fenomeen van de ongekende hoge reclameboodschappendichtheid tijdens televisieuitzendingen daar aan de andere kant van de Grote Plas. De werkelijkheid is mogelijkerwijs nog schokkender. Na een 'live' televisieervaring aldaar sta je niet langer te kijken van een aandachtsspanne van 10 seconden en de reflectie daarvan op sociale interactie. Gezien de behoefte aan professionele hulp en rechtsmatige bijstand zou men kunnen concluderen dat er weinig luisterende oren en bovenal breinen over zijn, maar goed ik dwaal af.
Als ze het over een avondvullende film heb dan liegen ze daar niet, oh nee.
Een film kan al snel tot over de 5 uur duren. Om de 7 minuten reclame en als het een beetje kan ook nog een, gesponsord natuurlijk, programma tussendoor.
Maakt niet uit of het enigzins relevant is, een kookprogramma door een horrorfilm schrikt niemand meer af. Tenslotte zijn de afgestompte geesten van de televisiekijkers al gewend aan stukken rauw vlees. Vooropgesteld natuurlijk dat het niet om naakt of sexueel getinte visioenen gaat. Om te voorkomen dat het publiek blootgesteld (slechte woordgrap, mijn excuses) wordt aan dergelijke kwalijke beelden wordt alle intimiteit en sexualiteit vervangen door overdadige hoeveelheden geweld. Dat is tenslotte de realiteit ook nietwaar. En bij voorkeur geen geweld waarbij gevloekt wordt, stel je voor dat de tere zieltjes gekwetst worden.

Maar goed, ik draaf wederom door. Waar was ik, oh ja, die 'avondvullende film'.

Dezelfde ellende gaat ook door op alle andere vlakken met radiouitzendingen geen uitzondering op deze (ont)regel(ing). Twee nummertjes muziek en vervolgens als het even kan meer dan die tijd aan reclames waarbij het niet uitmaakt of deze reclames rechtstreeks op tape overgezette versies zijn van de lokale televisiereclames of ellenlange verhalen waarbij MIJN aandachtsspanne in elk geval te kort schiet. Lokaal zeg ik, omdat er natuurlijk keuze moet zijn en doelgerichtheid. Iedere 2 vierkante mijl land heeft zijn eigen zender.

Reclame domineert.
Reclame overheerst.
We hebben reclame nodig.
Zegt de reclame.
Programma's worden zodanig gemaakt om in te kunnen spelen op de reclame, reclame te herbergen of zoveel mogelijk reclamekijkers te kunnen trekken.
(het trekken van kijkers is niets mis mee, begrijp me niet verkeerd).
Reclame wordt gebracht als de waarheid, de oplossing "dit programma bevat gesponsorde onderdelen". De onderdelen die niet gesponsord zijn moeten dan wel haast de hersenloze chit-chat en small-talk zijn tussendoor.
De enige manier voor omroepsyndicaten om nog met elkaar te concurreren is grootster opgezette spectakels en het (geld)middel is... reclame.
Goed, de hint is duidelijk neem ik aan.

Reclame pur sang is niet fout.
Iedereen kijkt naar reclame en op een manier is het een soort klantenvoorlichting, een manier om als consument ook weer op de hoogte te blijven. Reclameuitingen kunnen amusant zijn. Reclameuitingen kunnen leiden tot taalvernieuwing, trends.

Het punt is dat reclame roept om reclame. Het houdt zichzelf in stand en is inmiddels een vreselijke wildgroei, een kankergezwel geworden.

Producten MOETEN (ver)nieuw(d) zijn, reclame moet gemaakt worden, omdat...
er reclame gemaakt wordt, door de concurrentie. Ik zou op zich wel eens het PR budget en het R&D budget van bepaalde firma's naast elkaar willen zien.

Veel bedrijven zijn agressief marketinggericht in plaats van kwaliteitsgericht.
Dat is op zich alweer voedingsbodem voor een geheel ander verhaal, maar in het keurslijf van dit onderwerp reclame wilde ik ook dit prangende probleem even noemen.

Het is wederom de overdaad die schaadt.
Er is stomweg te veel reclame, het overheerst. Het irriteert. Het stompt ons af.
Reclame kost geld en het is niet de producent van het product in de reclame die dat uiteindelijk betaalt.
Sprak eenieder nog schande van het twee maal of vier maal onderbreken van een spannende film tot voor niet zo vreselijk lang geleden, nu is iedereen het gewend. Het duurt niet erg lang voordat het belachelijke amerikaanse voorbeeld ook hier werkelijkheid is. Men gaapt tenslotte maar al te graag naar de commercieele broeders en de ogenschijnlijk bloeiende economie.

Commercieele televisie is feitelijk een product dat je ogenschijnlijk weggeeft. De enige creatieve oplossing die naar boven is komen drijven om daar alsnog een inkomen uit te halen is blijkbaar reclame.
Hetzelfde geldt bijvoorbeeld ook op Internet.
Daar kunnen mensen echter wel om de reclame heen. Er zijn actieve filters die zoveel mogelijk reclameplaatjes niet ophalen. Reclame moet toch tussen informatie doorstaan (vooralsnog) en doorklikken gebeurt niet zo vaak meer. Naamsbekendheid is dus (ook) daar het enige wat overblijft.
Veel bedrijven vallen daarom terug op het bieden van kwaliteit en vragen er dan geld voor ('premium services').
Aanbod van gratis data met de consqeuentie van beetje reclame is geenszins ergelijk, maar het zou ook niet geheel fout zijn om dat een beetje te middelen met kwaliteit waar dan wel geld voor gevraagd wordt. Ik persoonlijk heb er geen probleem mee om een redelijk bedrag te betalen en dan verlost te zijn van een hoop reclameergernis. Tijd is geld nietwaar ?
Want diegene die in de illusie leeft dat reclame dingen goedkoper maakt heeft het nog steeds niet helemaal gesnapt. Wet 1 is dat alles altijd weer verhaalt wordt op de consument.

Hierbij ga ik ook weer voorbij aan een heikel punt natuurlijk: als je een vast bedrag vraagt aan de consument, met hooguit wat inflatie correctie (ook zo'n self fulfilling prophecy concept) dan is je winst redelijk stabiel. En tja, minder winst maken is verlies draaien tenslotte (duh).

En als het toch zo ver is dat we meer reclame voor onze kiezen krijgen dan werkelijke 'content' dan kunnen we misschien de reclameblokken gebruiken om werkelijk weer een gesprek met elkaar te voeren.
Vooropgesteld natuurlijk dat het niet te diep en te lang wordt, want dan mis je de televisie weer.

Your Questionable Truly,
loonatic