Cycling Rising Andes Panoramas

Cuenca richting grens Peru - Yunguilla

Om de beroemde/beruchte Pan-American Highway vanuit Cuenca richting het zuidwesten te vermijden, onderzoeken we de alternatieven en kiezen een 23km begin over kleine wegen, om daarna de, vergeleken met de “PanAm”, hopelijk rustige(r) E59 over asfalt te nemen richting de grens met Peru.
De hele route over kleinere wegen lijkt her en der categorie geitenpad met een diverse ‘interessante klimmetjes’ en op de hoogtekaart staat een afdaling die meer lijkt op een sprong van de berg.

We beginnen op asfalt, zetten daarna een klim in, daarbij nog steiler vermijdend door het advies te volgen van een vriendelijke meneer.
Dan rijden we een gravelpad op voor een waardig Ecuadoriaanse traktatie.
Het uitzicht is weer prachtig, maar we ervaren de herdefinitie van een “mooi in een dal gelegen dorp”. De afdaling naar het dal is meer vallen in een gat, met een hellingsgraad van minstens 21%. We slippen en glijden met de fietsen over het losse grind naar beneden, niet te houden!
Elma verkiest om te gaan lopen, en zelfs dat is een uitdaging.
Uiteraard moeten we het dal ook weer uit, meer duwen en trekken dan fietsen. Het “voordeel” van zo’n verticale weg is, dat de afstand omhoog niet erg lang is.
Na dit avontuur vervolgen we de weg over een vlakker uit de bergwand gehakt stuk, met een geweldig uitzicht over valleien en omringende bergen.
Zoals zo vaak, vangt een foto bij lange na de realiteit niet.

Blik bij uitpuffen na 21%

Dan hangt er plotseling een ketting over de weg, maar bij een splitsing, hetgeen de optie geeft om eieren voor ons geld te kiezen en iets eerder dan gepland af te dalen naar een geasfalteerde weg die uiteindelijk weer aansluit op onze route.

Een ketting over de weg, en nu, advies inwinnen bij de koe

We fietsen daarna over een vlakke weg (!) door een agrarisch ademende vallei, nemen een klein stukje PanAm voor lief, en draaien dan de E59 op. Deze blijkt relatief rustig met af en toe en pickup truck en een lijnbus, maar vrijwel geen vrachtverkeer. Bovenal doorsnijdt de weg een prachtig wisselend landschap met veel vergezichten. We stoppen geregeld voor een foto. De weg bevalt ons goed en we besluiten deze te volgen tot aan Pasaje.

Huh wat, vlak ?

De temperatuur stijgt merkbaar tijdens het afdalen, en het blijft glorieus droog. Dat wil zeggen: geen regen, maar de toegenomen temperatuur zorgt er voor dat we uitbundig transpireren. Maar wie dan klaagt over van de regen in de zweetdruppel, kan beter in de auto gaan zitten met airco.

De dag etappe eindigt in Yunguilla. Eigenlijk hadden we een hostel in het dorp San Isabel op het oog, maar bij de afslag naar het dorp (2km verderop, 158m hogerop), worden we door een vriendelijke juffrouw gewenkt:
hier kunt u eten en slapen, u hoeft niet naar boven te fietsen. Wij hebben niet meer nodig om overtuigd te worden :-) De kamers zijn schoon, de bedden goed, het eten is lekker en er is zelfs een (onverwarmd) zwembad, waar Albert voor de vorm nog even in gaat staan. Daarna snel onder de ook aanwezige hete douche!

Yunguilla - Pasaje

Yunguilla ontbijt met uitzicht

De volgende dag ontbijten we met uitzicht op de vallei een stuk beneden ons, en de omringende bergen. We vervolgen de afdaling richting Pasaje, met uiteraard af en toe klimmen.

Prachtig wijds uitzicht onderweg

De geweldige uitzichten houden aan, het blijft en wordt droog

We hebben geen spijt van de keuze voor deze weg: het blijft vrij rustig en de uitzichten zijn spectaculair. Na een droog kaal gedeelte met rotsen in diverse kleuren, krijgen de bergen weer een groen kleed met tropische vegetatie.

E59: van droog naar groen, mooie kleuren in de rotsen

Langzaam worden de bergen lager en lager, en gaan dan over in heuvels, totdat we bovenaan een klim uitkijken over de grote vlakte tussen de Jubones en Palenque rivieren.
Hier worden op enorme schaal bananen verbouwd.

Pasaje is even wennen na de rust van onze rit door de bergen: het krioelt er van de mensen, zich verplaatsend op lawaaiige kleinere en grotere motoren.
Een beetje beduusd van de plotselinge drukte en herrie zoeken we op het centrale plein naar een onderkomen voor de nacht. De sfeer en aanblik van het dorp is anders vergeleken met de eerdere doorkruiste dorpen en steden. We hebben echter geen vergelijkingsmateriaal met de rest van de Ecuadoriaanse kust.

Elma probeert een kamer te boeken zo diep mogelijk in de binnenkant van een pand, zonder ramen en uitzicht op de straat, maar ook met beduidend minder overlast. De dienstdoende persoon begrijpt haar Spaans voor 50% en Elma op haar beurt verstaat 50%, maar bij elkaar op geteld krijgen we een zo rustig mogelijke kamer.
Tegenover ons onderkomen voor de nacht, bestierd een vriendelijke dame een vrolijk ingerichte gelegenheid waar we ons tegoed doen aan heerlijke vers geperste fruit milkshakes (batidos) en sappen (jugos).

Pasaje - Huaquillas

Vanuit Pasaje besluiten we in een keer door te fietsen naar de laatste nederzetting voor de grens met Peru: Huaquillas. Het begin van onze uitgezette route voert door een fraai slingerend en licht golvende verlaten weg dwars door bananenplantages, omzoomt door bomen met mooie rode bloemen.
Het laatste stuk moet helaas over een drukke weg, en een stuk PanAm.

Na de bergen: bananen, veel bananen

En rijst

Het grensdorp Huaquillas ademt weer een andere sfeer, en we zien hier al veel “tuktuks”, een veel gebruikt vervoersmiddel in Peru. We strijken neer in een rustig hotel, en lopen het dorp in. Door een licht chaotische markt die steeds meer van de weg in beslag neemt, totdat alleen een smalle corridor overblijft, bereiken we uiteindelijk een informele grensovergang over een kleine brug. De lokale populatie van beide landen verplaatst zich heen en weer tussen Huaquillas en het aangrenzende in Peru gelegen Aguas Verdes. Wij moeten echter de grens over over de PanAm, om onze “exit stamp” te krijgen, en Peru in te mogen.

Huaquillas heeft toch ook letters

De informele grens overgang in Huaquillas

In drie dagen zijn we van Cuenca naar de kust regio gereden, en zijn we weer door afwisselende en prachtige landschappen gereden. Weer verbazen we ons over deze variateit die we zelfs op de fiets in zo korte tijd meemaken.

We treffen op de allerlaatste dag in Ecuador de enige andere fietser op onze tocht zover: een Fransman de ook richting Peru gaat.

En dan de volgende dag: onze eerste grens overgang en het afscheid van Ecuador. Eerst 4.5km terug naar de PanAm, en na enige verwarring en een keer terug fietsen, blijkt dat de we eerst Ecuador uit moeten fietsen, en 4km in Peru de formaliteiten door te moeten. Dat gaat allemaal vlekkeloos en vrij snel, en daarmee begint ons avontuur Peru !
(en daarover later meer)

Ecuador: een epiloog

We hebben genoten van Ecuador en verwonderen ons over het feit dat we vrijwel geen andere buitenlandse toeristen tegen zijn gekomen, afgezien van op de Galapagos.
Soms waren er helemaal weinig toeristen, en waren we een van de enkele of enige gasten in een verblijf of stuk natuur. Dat was soms aangenaam, maar kon ook onhandige vormen aannemen wanneer de accomodaties gesloten blijken door te weinig klandizie (zie van/naar Mindo).

De natuur is overweldigend, de mensen vriendelijk, gastvrij en behulpzaam. Het land heeft heel veel te bieden: uiteraard de Galapagos, de vele vulkanen, de prachtige berglandschappen van de Andes, nevelwouden met veel vogels, de charmante dorpen, het mooie Cuenca en de Amazone. We zijn niet aan de kust geweest, en niet echt tot in de Amazone doorgedrongen. Veel hebben we gezien, maar waarschijnlijk een fractie van nog veel meer moois aan landschappen en wandelingen die te ervaren zijn.
Wat ons betreft is Ecuador een aanrader !

Blijkbaar heeft Ecuador een image van onveilig land gekregen vanwege de havens met gunstige doorvoer van drugs vanuit Peru en Columbia. We hebben ons echter geen moment onveilig gevoeld. De lokale bevolking waarschuwt wel eens voor een en ander, voornamelijk in Quito. De kust en daar gelegen steden hebben we niet meegemaakt, daar schijnt de meeste onveiligheid te heersen. Daarentegen is de ergste onveiligheid drugkartel gerelateerd, en bestaat de grootste kans dat je daar als buitenlander weinig tot niets van merkt. Wel zie je winkeltjes waar de klanten worden bediend door een traliehek heen, en staan in steden bewapende mannen bij banken en sommige winkels.

Het land is redelijk bevolkt, hetgeen minder kans geeft voor (wild) kamperen. Vanwege het (regen)seizoen, de nog op te bouwen bergfiets-conditie, en de uitdagende onverharde routes, hebben we gekozen om meer rustige asfaltwegen te rijden, met af en toe een uitstapje naar gravelwegen.

En nu willen jullie natuurlijk wat statistiekjes zien, toch ?

Eerst een overzicht van hoe we zijn gefietst:
(zoals voor alle afbeeldingen: klik voor een grotere versie)

Quito - Mindo, Quito - Puyo

Puyo - grens Peru

Foto’s

Blik bij uitpuffen na 21%

Naar de E59, nog wat nattig

Uitzicht over een rivier

Maria achter slot

Uitzichten, uitzichten

Soms wordt de weg smal

De E59 slingert naar beneden

Rivier bij Pasaje

Ode aan den tweewieler

De markt in Huaquillas, vanaf hier meer de weg inpikkend

… en een toren, mooi voor alle kleurtjes